Ný stjórn var kjörin á fjölsóttum aðalfundi Frjálshyggjufélagsins laugardaginn 12. febrúar 2011. Björn Jón Bragason, sagnfræðingur og laganemi, var endurkjörinn formaður, en aðrir í stjórn eru Haraldur Pálsson hagfræðinemi, Vignir Már Lýðsson hagfræðinemi, Stefán Gunnar Sveinsson ritari, doktorsnemi við LSE, Ásgeir Jóhannesson, heimspekingur og lögfræðingur, Valþór Druzin Halldórsson forritari og Björg Brynjarsdóttir viðskiptafræðinemi.
Í varastjórn voru kosnir Máni Atlason laganemi, Gísli Jón Hjartarson útgerðarstjóri, Skúli Hansen laganemi, Sigurður Þór Gunnlaugsson vínfræðingur, Hjalti Sigurðarson hagfræðingur, Vilhjálmur Andri Kjartansson laganemi, Geir Ágústsson verkfræðingur, Björn Elíeser Jónsson, tölvunarfræðinemi
Út úr stjórninni gengu Gunnar Dofri Ólafsson laganemi, Ingimar Tómas Ragnarsson menntaskólanemi, Leifur Þorbergsson hagfræðinemi, Páll Aðalsteinsson, nemi í rekstrarverkfræði, Páll Arnar Guðmundsson laganemi, Hlynur Jónsson laganemi, Sævar Guðmundsson laganemi og Gísli Freyr Valdórsson blaðamaður. Eru þeim þökkuð góð störf í þágu félagsins og hugsjóna frjálshyggjumanna.
Ný stjórn Ungra frjálshyggjumanna var kjörin á sama fundi. Formaður er Sverrir Eðvald Jónsson menntaskólanemi, Elí Úlfarsson verslunarskólanemi, Hákon Freyr Gunnarsson menntaskólanemi, Þorsteinn Friðrik Halldórsson menntaskólanemi, Arna Björt Bragadóttir menntaskólanemi, Kristinn Ingi Jónsson menntaskólanemi og Sigríður Sólveig kvennaskólanemi.
Á fundinum var samþykkt svohljóðandi ályktun:
Þegar núverandi ríkisstjórn tók við völdum fyrir réttum tveimur árum síðan boðaði hún andlát nýfrjálshyggjunnar hér á landi. Frjálshyggjufélagið fagnaði því andláti enda fólst umrædd nýfrjálshyggja einkum í því að rekstur hins opinbera blés út, ríkið tók um helming allra tekna landsmanna í skatt og tap einkafyrirtækja var ríkisvætt.
Frjálshyggjufélagið harmar að ríkisstjórnin hafi ekki staðið við loforð sitt um andlát nýfrjálshyggjunnar. Rekstur hins opinbera hefur blásið enn meira út og ríkið tekur enn stærri hluta launa vinnandi fólks. Tilraunir stjórnmálamanna til að koma tapi einkafyrirtækja yfir á skattgreiðendur hafa ágerst og furðulegt er að fylgjast með framferði kjörinna fulltrúa almennings, sem í það minnsta ættu að gæta hagsmuna almennings, en ekki gjaldþrota einkafyrirtækja og kröfuhafa þeirra. Raunar hefur framganga ákveðinna stjórnmálamanna í þeim málum verið með þeim hætti að menn hljóta að velta því fyrir sér hver það er sem er „gunga og drusla“, svo vitnað sé til orða tiltekins stjórnarleiðtoga.
Kyrrstöðustjórnin sem nú situr hefur ekki tekist á við þann vanda sem blasir við öllum í ríkisfjármálunum og úrræðaleysið er algjört. Engin raunsæ stefna hefur verið mörkuð í ríkisfjármálunum, en lausn stjórnvalda felst í skattahækkunum og innleiðingu nýrra
skatta. Hallarekstur ríkissjóðs er nú fjármagnaður með lánsfé sem ber háa vexti . Dæmi um verkefni sem fjármögnuð eru með slíku féi eru ríkisstyrkir til stjórnmálaflokka, ógild stjórnlagaþingskosning og umsókn um aðild að Evrópusambandinu.
Miklu púðri er eytt í að skuldsetja ríkissjóð enn frekar hvort heldur er til að bæta innistæður í gjaldþrota bönkum eða til að fjármagna ýmis gæluverkefni forsætisráðherra. Ástæða þess er sögð vera sú að með því opnist erlendir fjármagnsmarkaðir fyrir Íslendinga. Á sama tíma er öll erlend fjárfesting fæld frá Íslandi með tali stjórnarleiðtoga um eignarnám í eigum erlendra fjárfesta, gjaldeyrishöftum, flóknu skattkerfi og háum sköttum.
Frjálshyggjufélagið krefst þess að skattar á vinnandi fólk verði lækkaðir, skattkerfið einfaldað og að sú meginregla að einstaklingar njóti sjálfir ávaxta erfiðis síns verði í hávegum höfð.