Frjálshyggjumenn hafa ekki verið nægilega duglegir við að svara gagnrýni frá fræðasamfélaginu. Slíkt er nauðsynlegt því það virðast margir fræðimenn ætla eigna frjálshyggjunni allt sem illt er. Og þá sama hvort það stenst skoðun eður ei. Nú liggur á að vinna upp glötuð tækifæri til þess að andmæla hinum ýmsu fræðimönnum. Það verður framvegis gert undir titlinum HÁSKÓLAGAGNRÝNIN.Þorgerður Einarsdóttir flutti erindi við Háskóla Íslands um það sem hún kallar „kyngervi nýfrjálshyggjunnar“. Af tilefni þess bauð Frjálshyggjufélagið hennia að flytja það erindi á málfundi Frjálshyggjufélagsins. Hugmyndir Þorgerðar um kyngervi nýfrjálshyggjunnar eins og hún orðaði það. Erindið var í stuttu máli yfirfærsla á karlmennsku ímyndum viðskiptalífsins fyrir hrun á frjálshyggju.
Til að styðja við mál sitt þá tók Þorgerður dæmi um orðræðu ástsæls forseta okkar Ólafs Ragnars Grímssonar (einnig fyrrverandi formanns Alþýðubandalagsins). Orðræðu þar sem útrás banka með ríkisábyrgð var fagnað. Ásamt völdum orðum hinna ýmsu þjóðþekktu persóna sem áttu það helst sameiginlegt að vera ekki frjálshyggjumenn.
Það er því tilvalið að minna Þorgerði Einarsdóttur á að leita fremur á náðir frjálshyggjumanna heldur en talsmenn hins blandaða hagkerfis, þegar á að greina „kyngervi frjálshyggjunnar“. Þeir sem frjálshyggjumenn halda mest upp á eru fremur fræðimenn og friðarsinnar. Og þá einkanlega þeir sem gæta rökvísi, gera ekki málamiðlannir á kostnað náttúrulegs rétts fólks til lífs, frelsis og skoðanna. Sem er gerólíkt hugmyndum um viðskiptakarlmennskuna er Þorgerður nefndi. Enda sótti hún efnivið sinn á rangan stað eða ruglaðist í þeirri staðhæfulausri orðræðu um að ríkjandi hafi verið hér einhverskonar frjálshyggja um sama leyti og ríkisbáknið þandist út sem aldrei fyrr.
Eina niðurstaða umræðunna að loknu erindi Þorgerðar var að einn meðlima okkar gæti ekki sett sig inn í „reynsluheim kvenna“. Það er óskandi að gagnrýni okkar komist betur til skila, nú þegar hún hefur loks verið bókfærð.