Nýlega kom út bókin Stjórnmál og Hagfræði eftir alþingisþingmanninn Tryggva Þór Herbertsson. Bókin er settlega innbundinn og eiguleg. Hún er samansafn blaðagreina en samt sem áður helst flæði í bókinni með því að skipta greinunum í efnisflokka. Höfundinum tekst mjög vel upp á köflum en einstaka atriði verður að gera athugasemdir við. Í heild sinni er hún alveg ágæt.
Helsti styrkleiki hennar er sá að hún er gott andsvar við sjónarmiðum þeirra afla sem hafa viljað bylta því sem vel hefur farið á Ísandi. En í kjölfar hrunsins hafa margir mælt fyrir mjög stjórnlyndislegum afskiptum á fjölmörgum sviðum. Ýmsir hafa jafnvel amast við tækniframförum, en höfundur svara meðal annars málflutningi Andra Snæs Magnasonar.
Annað sem telja verður bókinni sérstaklega til tekna er að efnistökin eru oftast sértæk, en málflutningur fyrri atvinnufrelsi hefur fram til þessa verið næsta „almennur“ hérlendis. Það verður náttúrulega að gæta jafnvægis þar, en þrátt fyrir að settar séu fram almennar reglur sem eigi við rök að styðjast, þá er það ekki endilega sannfærandi nema að hægt sé að setja fram skýr dæmi.
Það sem hefði mátt betur fara er t.d. orðfærið. Þar má nefna tal um „and-kapítalisma“, það er heldur „and-íslenskt“ orðfæri, ef svo má að orði komast. Einnig vil ég taka undir þá gagnrýni sem birtist í Morgunblaðinu. Hún var sú að það hefði fremur átt að snara þeim greinum sem birtust á ensku yfir á íslensku.
Frjálshyggjumenn myndu örugglega vilja hnýta í einstaka efnisþætti. Þar má nefna umfjöllunina um Icesave. Hún var þó með skásta móti af því sem gerist á þeim bæ. Öðru myndu þeir fagna eins og umfjöllunni um vatnalögin, auðlindamálin og viðvörununni um í að pilsfaldarkapítalismi skjóti frekari rótum í kjölfar hrunsins.
Það er hinsvegar ein rangfærsla sem er þessum „klikkaða miðaldra álhausi“ eins og hann var nefndur til skammar. Hann fer með kolrangt mál um framleiðsluferil áls. Hann talar um að súrál og kolefni séu brædd saman. Það er vitaskuld svo að súrál er brætt, en kolefnisrafskaut eru hinsvegar notuð til þess að rafgreina súrálið til að skilja álið frá súrefninu. Það er ekki verið að bræða neitt kolefni.
Greinasafnið er ágætis málsvörn fyrir atvinnufrelsi og fer vel í hillu. Þar sem efnið var skrifað til birtingar í dagblöðum er það ekki jafn þurrt og fræðileg umfjöllun, það er því gott til aflestrar. Bókin ætti að gagnast þeim sem vilja fræðast um efnahagshrunið og er ágætis mótvægi við stjórnyndari skýringar. Í henni birtist góð umfjöllun um auðindamál, en umræða um þau hefur helst til verið afvegaleidd með frösum og staðhæfulausum upphrópunum.